Prace konkursowe proszę składać do sali 47 do pani Małgorzaty Koczor .

Uroczystość oznaczenia grobu powstańca śląskiego.

 Grób powstańca śląskiego śp. Leona Serwotki został dziś oznaczony przez IPN znakiem pamięci „Tobie Polsko”. Uroczystość, która odbyła się na cmentarzu parafialnym pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, została przygotowana przez Instytut Pamięci Narodowej. Celem akcji IPN jest uhonorowanie i kultywowanie pamięci o bohaterach walk o niepodległość Polski.

Leon Serwotka urodził się 11 czerwca 1896 r. Wstąpił w 1919 r. do Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. Złożył przysięgę przed Adolfem Wodeckim. Podczas I powstania śląskiego uczestniczył w rozbrojeniu Grenzschutzu. W czasie II powstania był zaszeregowany w oddziale karabinów maszynowych dowodzonym przez Pawła Stanię. Uczestniczył wówczas w rozbrojeniu Sipo oraz w zajęciu Wodzisławia Śląskiego. Natomiast podczas III postania śląskiego walczył w szeregach 12 kompanii 2 żorskiego pułku piechoty pod dowództwem Stefana Myśliwca. Uczestniczył w walkach toczonych w Jastrzębiu-Zdroju oraz Rybniku. W dniach od 21.05. do 05.07.1921 r. pełnił funkcję rusznikarza w batalionie sztabowym Grupy Południe. Odpowiadał za naprawę broni w warsztatach ślusarskich w kopalni Rymer. Należał do Związku Powstańców Śląskich. Zmarł 31 stycznia 1973 r.

17 września Dzień Sybiraka

 Jest taka mogiła, w której zamiast ludzkich szczątków znajduje się ziemia. Dlaczego nie ma w niej zmarłych? Spoczywają daleko poza Ojczyzną. Zostali pomordowani przez sowieckich okupantów lub zmarli z wycieńczenia w łagrach na dalekiej Syberii. To grób symboliczny, ale jakże ważny, dla nas, którzy pamiętamy o naszej historii.

Pamiętamy o ofiarach sowieckiego system totalitarnego. 17 września, w 85 rocznicę napaści Związku Sowieckiego na Polskę

Dlatego dziś w naszym mieście odbyły się uroczyste obchody Dnia Sybiraka. Oficjalne uroczystości miały miejsce przy pomniku upamiętniających zesłanie sybiraków, gdzie, przedstawiciele władz miasta, służb mundurowych, kombatanci oraz członkowie Związku Sybiraków złożyli kwiaty i zapalili znicze przed symbolicznym grobem.

1 września - wybuch II wojny światowej

 Rankiem 1 września 1939 r. wojska niemieckie bez wypowiedzenia wojny przekroczyły granice Rzeczpospolitej, rozpoczynając II wojnę światową – największy konflikt zbrojny w dziejach ludzkości.

1 Maja

 Święto Pracy, popularnie zwany 1 Maja – międzynarodowe święto klasy robotniczej, obchodzone od 1890 corocznie 1 maja. W Polsce Święto Pracy jest świętem państwowym od 1950. 

Święto wprowadziła w 1889 II Międzynarodówka dla upamiętnienia wydarzeń z pierwszych dni maja 1886 w Chicago, w Stanach Zjednoczonych podczas strajku będącego częścią ogólnokrajowej kampanii na rzecz wprowadzenia 8-godzinnego dnia pracy 

Międzynarodowe Święto Pracy, obchodzone 1 maja, stanowi ważną datę w kalendarzu społecznym i historycznym. Ustanowione przez Drugą Międzynarodówkę w 1891 roku, ma ono swoje korzenie w strajku chicagowskich robotników z 1886 roku. W okresie międzywojennym organizację pochodów i manifestacji 1 Maja głównie przejmowała Polska Partia Socjalistyczna oraz Bund.

Jednakże, po II wojnie światowej, władze komunistyczne zawłaszczyły obchody tego święta, czyniąc je jednym z najważniejszych w kalendarzu publicznym. Od roku 1950, 1 Maja stało się dniem wolnym od pracy, a jego znaczenie dla władzy komunistycznej było szczególnie istotne. Miało ono pełnić rolę przeciwwagi dla obchodzonego wcześniej „3 Maja”, które to święto państwowe zostało wówczas zakazane.

1 Maja stało się więc instrumentem propagandy komunistycznej, podkreślającym znaczenie pracy i solidarności społecznej zgodnie z ideologią władzy.

Fot. NAC, obchody w Katowicach - 1 maja 1975 r.:

Górnicy w strojach galowych podczas pochodu pierwszomajowego. Widoczna trakcja tramwajowa i hasło propagandowe.

Kobiety z kwiatami w pochodzie. W tle salon wydawniczy "Ruch".

Bitwa pod Racławicami.

4 kwietnia 1794 roku, w okolicach małej wsi Racławice rozegrała się jedna z najbardziej znanych bitew w historii Polski. Bitwa pod Racławicami, będąca częścią większego zrywu znanego jako insurekcja kościuszkowska, stanowiła nie tylko militarny sukces, ale również symbol narodowej odwagi i determinacji.

Siły polskie pod dowództwem Tadeusza Kościuszki liczyły około 6 tysięcy ludzi, w tym około 2,2 tysiąca piechoty, 2 tysiące jazdy i około 2 tysiące kosynierów – ochotników uzbrojonych w kosy zamontowane na długich drzewcach. Naprzeciwko stanęła dywizja wojsk rosyjskich pod wodzą generała Aleksandra Tormasowa, licząca około 2,8 tysiąca żołnierzy. Bitwa rozpoczęła się od ostrzału artyleryjskiego ze strony rosyjskiej, a następnie doszło do starcia kawalerii, w którym polska jazda pod dowództwem Jana Ludwika Mangeta została początkowo rozbita.

Kluczowym momentem bitwy było natarcie piechoty i kosynierów, które przełamało szyki rosyjskie. Decydujące znaczenie miała odważna szarża kosynierów, którzy wdarli się na rosyjskie pozycje i zdobyli baterie artyleryjskie. Sukces ten zmusił Tormasowa do wycofania się. Bitwa, mimo że krwawa – straty rosyjskie wyniosły około tysiąca rannych i zabitych, a polskie około 500 ludzi – zakończyła się polskim zwycięstwem.

Zwycięstwo pod Racławicami miało ogromne znaczenie moralne i propagandowe, stanowiąc ważny impuls dla dalszej walki w ramach insurekcji kościuszkowskiej. Było to pierwsze większe starcie zbrojne tej insurekcji i pokazało, że pomimo przewagi technicznej przeciwnika, determinacja i odwaga mogą przynieść sukces. Bitwa ta stała się symbolem narodowej walki o wolność, a postać Tadeusza Kościuszki – naczelnika powstania – urosła do rangi bohatera narodowego.

Warto podkreślić, że insurekcja kościuszkowska, mimo ostatecznej klęski, przeszła do historii jako jeden z najważniejszych zrywów niepodległościowych Polaków, a bitwa pod Racławicami jako jej najjaśniejszy rozdział. Zwycięstwo to, choć nie przesądziło o losach powstania, na zawsze zapisało się w pamięci narodowej jako dowód niezłomności i gotowości Polaków do walki o wolność kraju. Źródło: Historia na wyciągnięcie ręki. https://www.facebook.com/profile.php?id=100090877369058

Narodowy Dzień Pamięci Polaków ratujących Żydów pod okupacją niemiecką

Narodowy Dzień Pamięci Polaków ratujących Żydów podczas okupacji niemieckiej to nowe, ale bardzo ważne święto państwowe. To jest dzień, w którym państwo polskie składa hołd swoim bohaterom – Polakom, którzy pomimo grożącej kary śmierci nieśli pomoc swoim żydowskim sąsiadom, swoim żydowskim współobywatelom 

Święto zostało ustanowione z inicjatywy Prezydenta Andrzeja Dudy w 2018 roku.

Wybrana na dzień obchodów data –  24 marca – jest symboliczna. To właśnie tego dnia w 1944 roku dokonano egzekucji na rodzinie Ulmów. 

 Nasza szkoła w tym dniu wspominamy rodzinę Parzych.

 Franciszek i Maria Parzychowie (wraz z dziećmi Ireną, Kazimierzem i Eugeniuszem) –
w związku z ewakuacją w 1945 r. osadzonych z KL Auschwitz-Birkenau - udzielali schronienia zbiegłym więźniom. Ocalały wówczas m.in. Helena Berman (nr 38383), Romana Duracz (nr 43544) oraz Anna Duracz (nr 43544). Państwo Parzychowie zostali odznaczeni w 1984 r. medalem „Sprawiedliwi Wśród Narodów Świata” za uratowanie Heleny Berman. Ponadto Franciszek Parzych został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za udział w powstaniu śląskim oraz służbę wojskową, a Maria Parzych Złotym Krzyżem Zasługi za udzielenie schronienia ewakuowanym więźniom.

Ich grób znajduje się na cmentarzu parafii pw. Matki Bożej Różańcowej w Jastrzębiu-Zdroju przy ul. Kościelnej.